|
Gedenk het lot van moeders
die vernietigd zonder gloria
verast in crematoria
beroofd zijn van hun broeders.
Geraakt in heel hun nabestaan
geen kist of een begrafenis
geen rite of gedachtenis,
met heel hun kroost vergaan.
Alleen, vol smart en pijn
beleven,
hoe zij aan hun welbeminden
geen bescherming konden geven,
tot het allerlaatst moment
geen uitweg kunnen vinden
dood voor hen niet afgewend.
Pas als vernietiging gebeurt
beseffen dat de mensensoort
door niemand vooraf echt gestoord
hun leven heeft verbeurd.
Soms nog de keuze moeten maken
wie er wel of niet moest gaan,
noch bij de stervenden geraken
't ergste wordt hen aangedaan.
Wie denkt er nog aan al dit lijden,
in herinnering al uitgewist
en nationalisme wil ‘t niet mijden,
zo
kan men zich nog niet verheugen
dat de wetenschap al deze leugen
uit haar boeken heeft gewist.
Zo waren er maar weinig mensen
die aan deze dood ontkwamen
maar die zich toch nog schuldig wanen
en geen graf meer voor zich wensen,
zo de keuze van Arnoni,
hij wou heel alleen, zonder de zijnen
als zijn moeder in de as verdwijnen.
Mayer Hans en Primo Levi
zijn ondanks hun diepe inzicht
op ‘t einde toch gezwicht,
hun zelfgekozen dood een erfenis
van hun verblijf in kampen
de door mensen aangerichte rampen
in ‘t twaalfjarig rijk der nazi’s.
Laat
ons daarom moeders eren
van wie 't leven werd gebroken
zonder nageslacht om te traceren,
wereldbrand op hen ontstoken.
Laat ons
hen altijd gedenken
bij de dood van wie ons lief is
hen daarin de aandacht schenken
aan wat elkeen aan hen mist.
Want moeders dood doet altijd pijn
hoe hoog de leeftijd ook mag zijn
het afscheid al reeds lang genomen,
Laat ons in hun dood herleven
van wie niets is nagebleven
geef ook hen het gloria.
Jan, 13 november 2007 |