Van: Lisette Vanhees
Verzonden: vrijdag 2 januari 2026 19:32
Aan: Maria, Jan en Jo
Onderwerp: Mijn afscheid aan Leen

Beste Maria, Jan, Jo en familie,

Woorden schieten vaak tekort bij diepe droefheid en grote pijn. Het is zo hard en onwezenlijk.

Ik wens ieder van jullie de nodige kracht om op een dag een warme plek voor Leen te kunnen geven in jullie verdere leven.

Hieronder mijn afscheid aan Leen

Lisette

Mijn afscheid aan Leen

 Lieve Leen,

Er zijn van die dagen dat de zon schijnt en dat alles mogelijk lijkt. Maar er zijn ook momenten dat de grond onder je voeten schuift. En dat was zo toen ik vernam dat je besloot van ons weg te gaan.

Leen, mijn lieve metekind, je was een aangename, zachte vrouw met veel empathie. Dat trof me telkens weer als we afspraken rond de tijd van jouw verjaardag. We genoten dan samen van deze mooie, warme en vertrouwde momenten.  Juni laatstleden bezochten we nog samen een tentoonstelling in Luik. Je kon me haarfijn de verschillende verftechnieken uitleggen. En bij iedere verjaardag verraste je me met iets speciaals of met een geschenkje dat jezelf gemaakt had.  Creativiteit dat zat in je vingers.

Je was geïnteresseerd in wat de mensen die je lief had, bezig houdt. Je had een luisterend oor, een groot inleefvermogen en de kunst om te respecteren en niet te veroordelen.

Je stelde je open en kwetsbaar op als je je gevoelens zowel bij vrolijke als moeilijke momenten verwoordde. 

Jouw ideale wereld botste echter met de harde realiteit, met de maatschappij die oh zo hard is – veel te hard- als je niet voldoet aan haar ‘normen’.  Zo vertelde je dat je het moeilijk had als mensen vroegen wat je deed in het leven. Men verwacht dan dat je een job hebt terwijl jij  ‘slechts’ vrijwilligerswerk deed. Onze samenleving raast voort, een ritme dat voor jou moeilijk haalbaar was.

Je hebt je hele leven moeten opboksen, op de toppen van je tenen staan om erbij te horen, om jezelf te overtuigen dat je de moeite waard was. Je stond er niet alleen voor, maar de last werd blijkbaar te zwaar. Voor mij blijft de vraag  ‘Waarom kan onze maatschappij zich niet zo organiseren zodat mensen zoals jij, een parel met zoveel talenten, een volwaardige plaats en kansen krijgen ?’

Leen, weemoedig en verdrietig neem ik afscheid van jou. Maar je krijgt een warm plekje in huis en vooral in mijn hart zolang ik leef.

Je meter Lisette