Lieve Leen en familie,

Ik heb je leren kennen in de praktijk als je in het middelbaar zat. Na een aantal keren therapie, stapte je op een dag binnen en zei: "ik kom hier omdat het moet, ik zal doen wat je vraagt, maar verwacht niet dat ik nog iets zal zeggen, want ik vind dit niet leuk." En je zweeg ... 2 sessies achter elkaar. Na wat bluffen van mij dat ik je zou doorschuiven naar een andere therapeut, is onze babbel terug gekomen en gebleven; jaren aan een stuk!

Je was een doorzetter, je kon de lat hoog leggen.

Je was gevoelig, soms wat onzeker. Maar je was bovenal iemand met een gouden hart.

Ward en Vic keken uit naar je komst op dinsdag. Je knutselde met Vic en zorgde ervoor dat zijn creatieve talent zich verder ontwikkelde. Huiswerk maken was voor Ward eens zo leuk als jij hem begeleidde. Je had de skills van een voetbaltrainer en scheidsrechter die vanuit een zomertuinstoel in de tuin alles coördineerde.

Ook nadat therapie, bij mij thuis, niet meer nodig was, bleven we afspreken voor een fijne babbel. En ja, iedereen van ons gezin wou je dan ook zien omdat je zo'n warm hart had voor iedereen. Het was dan ook steeds een fijne avond!

Lieve Leen,

Ook al ben je er niet meer ... je gaat nooit ons hart verlaten!

Liefs & veel sterkte voor je familie

*
*   *