Het is zo vreemd
hoe iemand, die een deel van ons leven was,
er ineens niet meer is.

Soms dringt het besef langzaam door.
In kleine momenten.
In een stilte die onverwacht valt.
Het verdriet dat achterblijft.
De vragen die blijven rondzingen.
Het schuldgevoel dat niet altijd logisch voelt.
Het hoort erbij.
En het mag er zijn.

Soms schieten woorden tekort.
Soms past niets helemaal bij wat we voelen.
Het gemis kan groot zijn,
of juist onverwacht klein.
Maar het is er.
Altijd.
Op een manier die zich niet laat dwingen in woorden.
Ik ga weer hetzelfde zeggen wat we van iedereen horen:
Leen had een enorm groot hart.
Onze kinderen waren haar grote liefde.
Alledrie.
Elk verschillend.
Elk met een eigen plek bij haar.

Met Jenna was ze de laatste maanden heel close.
Ze brachten elk vrij moment samen door.
Leen ging daar helemaal in mee:
in gesprekken,
in interesses,
in samen zijn.
Ze nam Jenna serieus.
En dat werd gevoeld.

Ilyan vond bij haar rust.
In de zomer lag hij nog heerlijk bij haar op de bank.
Ontspannen.
Zonder iets te moeten.

Samen fietsen.
Kerstmis vieren met Pannekes.
Eenvoudige momenten
waarin alles vanzelf ging.

Voor Kamil zijn veel herinneringen verbonden aan de Efteling.
Dat was hún moment.

Altijd een scootmobiel huren.
Samen rondrijden.
Alles bekijken op haar tempo.
En vooral:
nooit in de wachtrij staan.

Dagen vol plezier en nabijheid,
waar samen zijn genoeg was.

Vragen blijven
niet alles kan begrepen worden.
gevoelens mogen naast elkaar bestaan,
zonder dat ze één afgerond verhaal vormen.
Door ze toe te laten,
Door ze niet weg te duwen,
ontstaat langzaam ruimte.

Het leven dat leen leidde,
en de momenten die er waren
hoe gewoon
of hoe bijzonder ook
blijven ons bij,
soms onverwacht,
In een gedachte,
In een beeld.
In een klein detail.

Het is oké dat het gemis er is.
Het is oké dat het ingewikkeld blijft.
Wat zij gaf,
leeft verder.
In herinneringen.
En in wie wij zijn.
En zo blijft ze, op haar eigen manier, stil met ons mee aanwezig.