|
Afscheid van Leen Hertogen - naar
Leen Leen, Het leven op het scherpst van de snee beleefd, moeten incasseren vanaf de geboorte met een handicap tot de finale beslissing over haar eigen leven, die ons hier nu samenbrengt. Na een therapie die zij omwille van haar inzet en doorzetting tot drie maal toe mocht hernemen, vond Leen in Mechelen haar plaats in de samenleving. Zien, oordelen, handelen, voor Leen was zien genoeg om in haar leefomgeving iedereen bij te staan, te ondersteunen, te helpen, mee te werken, beschikbaar te zijn, in de geest van het engagement van haar grootouders en ouders. Met een moeder die altijd, tot de laatste uren, haar steun en toeverlaat was en een vader die ook voor de administratieve regelingen altijd ter beschikking stond en oplossingen vond, was zij best omkaderd, zo werd jaren geleden al gezegd door ‘bobonne’ uit Hasselt met wie Leen een bijzondere relatie had.
Leen leefde ook in een grote
kwetsbaarheid. In het perspectief van eindejaar haalde bij Leen de
impuls om haar geest rust te gunnen het van een leven waarin zij al
jaren haar krachten te boven moest gaan. Leen heeft nooit het kwade
gewild of gedaan, was te begripvol voor wie het haar aandeed. Het is
misschien een troost dat zij in haar overgang naar de dood alle
geliefden, vrienden en bekenden in gedachte heeft genomen.
Leen heeft op 24 december haar kerst- en nieuwjaarswens gestuurd, het was haar afscheidswoord. Leen heeft alles wat zij gekregen heeft van de samenleving en de sociale zekerheid voor een menswaardig leven met haar handicap en psychisch welbevinden, honderdvoudig terug gegeven. Met de huidige besparingsmaatregelen komt dat alles onder grote druk te staan. Ik heb het in een gedicht kort na haar overlijden zo verwoord:
Dag lieve, moedige, onvervangbare Leen, |
|
|