Lieve lieve leen,

We zijn met verstomming geslagen, maar toch wil ik hier Iets proberen zeggen omdat jij het bent en omdat je dat meer dan verdiert.

We ontmoetten elkaar voor het eerst op Internaat in Kwatrecht. Je werd mijn klasgenoot en meteen konden we het heel goed met elkaar vinden. We deelden dezelfde muzieksmaak en interesses. En ook qua wereldbeeld zaten we op dezelfde golflengte.

Naast klasgenootjes werden we stadsgenoot)« waardoor we elkaar ook na de middelbare school geregeld bleven zien. De maandelijkse frietjesavond waarop we samen door de socials scrolden voor alle nieuwtjes, een aflevering van In de Gloria keken of een diepgaande babbel hadden. Samen naar Parkpop, naar de stadsschouwburg of bijpraten met een etentje bij de Ronda. We hadden ook veel plezier samen. Vaak hadden we genoeg aan één blik naar elkaar om in lachen uit te barsten. Zo onlangs nog in het koor, een hobby die we sinds maart samen deelden en meestal heel serieus namen.

Je zei toen: An, je gaat tijdens het optreden echt niet naar mij mogen kijken als een van ons een muzikale uitschuiver maakt, want we schieten dan steeds allebei in de lach.

Lachen typeerde jou Leen. Je was er voor mij en ongetwijfeld ook voor je andere vrienden met de glimlach. Zelfs al had Je het zelf niet makkelijk, Je nam de tijd om te luisteren, je nam de tijd om te helpen en Je deed dat met een glimlach, onbaatzuchtig. Vanuit een altruïsme en een medeleven met mensen waar velen nog van kunnen leren. Je oordeelde nooit, keek altijd verder dan Je neus lang was en Je voelde de noden van een ander zo goed aan. Dat Jij er niet meer bent Is een groot verlies voor mij persoonlijk, voor ons allemaal, maar ook voor de wereld. Die zou er een stuk mooier uitzien met wat meer Leentjes.

Ik ga je heel hard missen lieve vriendin. Je iaat een grote leegte achter, maar Ik neem Je voor altijd mee In mijn hart...